لبها مي لرزند. شب مي تپد.جنگل نفس مي كشد.
پرواي چه داري، مرا در شب بازوانت سفر ده.
انگشتان شبانه ات را مي فشارم ، و باد شقايق دور دست را پرپر مي كند.
به سقف جنگل مي نگري: ستارگان در خيسي چشمانت مي دوند.
بي اشك ، چشمان تو نا تمام است، و نمناكي جنگل نارساست.
دستانت را مي گشايي ، گره تاريكي مي گشايد.
لبخند مي زني ، رشته رمز مي لرزد.
مي نگري ، رسايي چهره ات حيران مي كند.
بيا با جاده پيوستگي برويم.
خزندگان در خوابند. دروازه ابديت باز است.آفتابي شويم.
چشمان را بسپاريم ، كه مهتاب آشنايي فرود آمد.
لبان را گم كنيم، كه صدا نا بهنگام است.
در خواب درختان نوشيده شويم ، كه شكوه روييدن در ما مي گذرد.
باد مي شكند ، شب راكد مي ماند. جنگل از تپش مي افتد.
جوشش اشك هم آهنگي را مي شنويم ، و شيره گياهان به سوي ابديت مي رود.
جوشش اشك هم آهنگي را مي شنويم ، و شيره گياهان به سوي ابديت مي رود
Lips tremble, night beat, and the jungle breaths
Allow me to journey in the night of your arms? Why fear
I press your nocturnal fingers and the wind scattered the and withers the anemone in the distance
You look at the jungle’s roof, stars run in the moisture of your eyes
Your tearless eyes are unfinished and the moisture of the jungle is immature
The knots of darkness open when you stretch out gourd hands
The string of mystery trembles when you smile
Let’s go to the road of union
The reptiles are asleep, the gate of eternity is open, let’s appear.
Let’s bestow our eyes so that the moonshine of acquaintance can fall
Let’s loose our lips for the voice is untimely
Let’s be drunk with the sleep of trees for the glory of growth is flowing in us
The wind breaks, stagnates the night, the jungles ceases to breath
We hear the gushing of tears of coordination and the juice of herbs flow towards eternity
((سهراب سپهري))
