سنجاق قفلی

- آدم چن نفرو می تونه دوس داشته باشه ؟
- خیلی
- چند نفر آدمو می تونن دوس داشته باشن ؟
- خیلی
- تو منو چقد دوس داری ؟
- خیلی
- حرف دیگه ای هم بلدی بزنی تو ؟!
- خیلی ...

Posted by فریبا   on شنبه هفتم اردیبهشت 1387  at 6:12 PM | Post Link

اگر می دانستی چه می سوزاندم
زخم زبان دوستانه
اگر می دانستی چه دردناک می خراشد دلم
نگاه های ناباورانه
اگر می دانستی چه می خورد روحم
اشارات تلخ آشنایانه
اگر می دانستی چه زنجیر گرانیست بر گردنم
رفتار نامهربانانه
اگر می دانستی چه زجری میکشم هر لحظه
از این حرف و حرف ها و حرف ها
آنگاه تو هم مانند من شاید
خاموش می ماندی
مرد و مردانه ... !

Posted by فریبا   on جمعه ششم اردیبهشت 1387  at 11:26 PM | Post Link

این متن آخرین پست بلاگ "لحظه ای با من باش ... "ه.
قبلاً خونده بودمش،
اما حالا انگار که بهتر از این نمی تونم حالمو توصیف کنم


حال عجیبی دارم!
نخواه که توضیحش بدهم
 از گفتن دلتنگ و خسته ام  و...
هم بیزارم!
دلم میخواد باشی!
چه جوری این نیازمو انکار کنم؟
اصلا به کسی چه؟
بذار اسمشو بذارن خود خواهی
گور پدر هر چی فلسفه کور و منطق لال
که عشق رو حصار میکنن و میخوان در بند کلمات معنا کنن....
دلیلی برعشق واضح تر از این؟
میخوام که باشی.....

Posted by فریبا   on پنجشنبه پنجم اردیبهشت 1387  at 6:27 AM | Post Link

- بابا جان
- ها ؟ چته پسر گلم ؟
- اممم ... چیزه ...
- چته پسرم ... زن می خوای بابا ؟ این که خجالت نداره که ... هه هه هه
- نه ... نهههه باباجان ... هیچی .. همینجوری صداتون کردم دلم وا شه
- هاااا ... باریکلا .. حالا بدو برو دنبال کارت
- چشم !

Posted by فریبا   on سه شنبه سوم اردیبهشت 1387  at 10:15 PM | Post Link

- به به... چه دخملک قشنگی! چه نقاشی خوشگلی! ببینم عزیزم،
این چیه که کشیدی؟
- پی پی!
 - !!!!

Posted by فریبا   on دوشنبه دوم اردیبهشت 1387  at 10:22 PM | Post Link

وقتی بزرگ می شوی دیگر خجالت می کشی به گربه ها سلام کنی و برای پرندگان دست تکان بدهی.

دیگر نباید و نمی توانی که دلت شور بزند برای جوجه قمری هایی که مادرشان بر نگشته ،

آخر... فکر می کنی آبرویت می ریزد اگر یک روز مردم - همان هایی که خیلی بزرگ شده اند- دلشوره های قلبت را ببینند و به تو بخندند.

دیگر نمی توانی دعا کنی برای آسمانیکه دلش گرفته و حتی آرزو نمی کنی که کاش قدت میرسید و اشکهای بارانی آسمان را پاک می کردی.

ستاره هایت انقدر دورند که حتی لبخندشان را نمی بینی  و ماه - هم بازی قدیمی تو -  آن قدر کم رنگ می شود که اگر تمام شب را هم دنبالش بگردی پیدایش نمی کنی.

تو بزرگ می شوی و خواه نا خواه تمام آواز ها و پرنده های قلبت را بیرون می کنی و روزی به خود می ایی که دیگر دیر شده است...

فردای ان روز تو را به خاک می سپارند و می گویند: "او خیلی بزرگ شده بود"

و تو در واپسین لحظات نگاهی به گذشته می اندازی و می گویی: ای کاش زمانی که می توانستم کمی کودکی می کردم...

Posted by فریبا   on دوشنبه دوم اردیبهشت 1387  at 1:40 PM | Post Link |