« بيچاره دخترك گلفروش در كنار خيابان، سبد احساسش را همه مي بينند..... »
می دانم که سرانجام در یک روز یا یک شب و در یک لحظه مرگ خط قرمزی می کشد بر هستی من. می دانم که سرانجام مرگ مهر باطل شد میزند بر صفحه شناسنامه من . شناسنامه ای با یک عکس و یک نام وچند تاریخ. از مرگ نمی ترسم . از باطل شدن پس از مرگ نمی ترسم. از زندگی و زنده بودن بدون دوست داشتن و دوست داشته شدن، بدون بوییدن و بوییده شدن ، بدون لمس کردن و لمس شدن ، بدون بوسیدن و بوسیده شدن ، بدون فهمیدن و دانستن و حرف زدن و خندیدن و گریه کردن بیشتر می ترسم .
دیگه بادی هم نیست که دلتنگی های آدمی را ترانه بخواند............
آسمان پر ستاره ای هم نیست که رویاهای آدمی را نادیده بگیرد....
دیگه سکوت سرشار از ناگفته ها نیست....سکوت سرشار از ترس است. ترس از گفتن ناگفته ها...
بعضی روزها احساس سبکی و بی خیالی میکنم . انقدر که بدم نمیاد توی تاریکی موقع برگشتن روی سنگفرش خیابون لی لی کنم . بعضی روزها دلم می خواد یک چیزیو بشکونم یک جوری باید انرژیمو تخلیه کنم . بعضی وقتها هم دلم می خواد لوس بشم بچگونه حرف بزنم و روی پای مادرم بشینم و بزارم موهامو ناز کنه.بعضی روزها دلم می خواد عاشق باشم.دلتنگ بشم و گریه کنم.بعضی روزها دلم می خواد از صبح زود تا بوق سگ کارکنم و شب مثل جنازه بخوابم.بعضی وقتها دلم می خواد شب ها به جای خوابیدن تا صبح روی آسفالت خیابون راه برم. گاهی وقتها دلم می خواد متنفر باشم از هوا و آدمها و آسمان و زمین و همه چیز های دوروبرم. گاهی هم دلم می خواد.......
پ . ن : فعلا هیچ کدام مقدور نمی باشد
Anyone can count the seeds in an apple
but only God can count the number of apples in a seed.--Robert H. Schuller
پاك و منزه است پروردگار بلند مرتبه من...!
چند بار تاكنون رويدادهاي تصادفي و كاملاً غيرمنتظره برايت اتفاق افتاده اند كه حتي جرأت نمي كردي آنها را آرزو كني؟!؟
How often events, by chance, and quite unexpectedly,come to pass, which you had not dared even to hope to?!?
كم نيستند كساني كه مدرسه موش ها خاطرات كودكي شان را با همه مخلفاتش زنده مي كند!
من آن موقع آنقدر كوچك بودم كه وقتي فيلمش روي پرده رفت، مجبور بودم روي پاهاي خواهرم بنشينم.
چقدر نارنجي و خوش خواب را دوست داشتم و سرمايي حرصم را در مي آورد و كپل چقدر بانمك بود!
حالا كه اين تكه را نگاه مي كنم دستهايم را گرفته ام روي دهانم و نمي فهمم چرا تركيب خنده و بغض اينقدر شيرين است...!
در كوچه پس كوچه هاي سرد نفرتي كه شما به بهانه دوست داشتن برايم ساخته ايد، آن چنان گم شده ام كه از ترس تاريكي، روياهايم را يك به يك به آتش مي كشم.... تبریک می گویم! شما پیروز شده اید...
